Lopen

Ook een Bruggenloop “Het zit allemaal tussen je oren”

Van onze hardlopende verslaggeefster Brigitte Mulder

Ik heb op de Bruggenloop Rotterdam vorige week een behoorlijke mentale (d)r(e)un gehad.  Het was mijn eerste run na 8 maanden, met een motivatie die nog niet erg stabiel was. Langer dan 10 kilometer had ik sowieso al een jaar niet gelopen, maar “kan je 10 kan je 15, vind ik”. Deze lollige leus was ik ff kwijt, kan ik je vertellen.

Het begon eigenlijk al direct fout. Ik had mijzelf -lekker slim- ingeschreven in het eerste startvak; bij de snelste lopers. Dat léék een leuke beslissing toentertijd, omdat ik dan samen met Peter zou reizen en starten. Top idee!🙄

Maar daar ging het mentaal dus gruwelijk mis want iedereen haalde mij in. Een logisch gevolg hoor ik je denken, waar, maar, man oh man hoe pittig is dit. Ik heb niemand, NIEMAND, ingehaald. En toen iedereen als een soort hinde mij voorbij kwam dansen, voelde ik mij als een lomp nijlpaardje. En alhoewel mijn audio ondersteuner van mijn hardloop app in mijn oor bleef gillen dat ik “lekker bezig was” en met mijn tijden rondstrooide die ik juist als doel had, zag ik vooral hoe ik achterop raakte.

Bij 3 kilometer had ik er al de balen van èn moest ik enorm plassen. Verschillende mannen gooiden hun jongeheer nog net niet in mijn nek om te plassen, maar als vrouw heb je dus een dixie nodig (vind ik dan). Dat zou mij enorm veel tijd kosten. Ik heb zeker tot 8 km alleen maar aan plassen gedacht. Bij de 5 kilometer riep een vrouw naar mij “klasse!” En ik dacht “hoe weet zij dat?”…dat dus.

Bij 8 kilometer was ik de drang vergeten en verlegde ik de aandacht naar mijn knieën. Ze deden best pijn! Hoe kan dat? Vlak voor mij was er een man onderuit gegaan (heeee die heb ik dus wel ingehaald!) en daar moest ik een soort van overheen springen…mijn knieën vonden dat bokje-springen wellicht iets “niet meer voor mijn leeftijd”. Het volgende doemscenario trad op. Wat als ik niet meer uit Rotterdam naar weesp kon autorijden? Wat als ik morgen mijn crisisdienst niet zou kunnen draaien? Waarom had ik niet vrijgenomen? Wat doe ik hier eigenlijk? Toen moest ik dus de van Brienenoordbrug nog op 🙈.

Aldaar kroop ik als een slak de brug op (achteraf viel dat reuze mee), maar ik kon wel janken. Beneden aangekomen dacht ik “ik ga lopen!”….en ik moet plassen….beiden niet gedaan.

Het was toen nog 4 kilometer en eigenlijk is dat niet heel veel. Bovendien had mijn audio ondersteuner een geweldige tijd in mijn oor geschreeuwd, dus kon ik het niet laten die 4 kilometer nog in te zetten. Opeens dacht ik “zo moet dus een kind zich voelen in een klas waar hij niet mee kan komen, met iedereen om zich heen blij en uitgelaten en dat kind maar ploeteren en ploeteren om steeds te proberen iedereen bij te houden”. Ja dat klinkt suf, maar het was echt een soort openbaring. Mijn tijden waren immers reuze goed (voor mij!) en toch was iedereen beter (dan ik). Het werkt zó vet demotiverend!
Het heeft allemaal te maken met die bekende lat!

De volgende keer start ik lekker ik vak 3. Bij de gemiddelde loper. Ik ben gewoon een gemiddelde loper èn daar ben ik trots op!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *